t
we2utobk
16 Ιανουαρίου : Μανταρίνια
Σκηνοθεσία: Ζάζα Ουρουσάτζε
Σενάριο:  Ζάζα Ουρουσάτζε
Παίζουν: Λεμπίτ Ούλφσακ, Γκιόργκι Νακασίτζε, Έλμο Νουγκάνεν, Μίσα Μέσχι, Ράιβο Τρας
Γλώσσα: Ρώσικα
Διάρκεια: 87'


Ο ψιλόλιγνος 70άρης Ίβο (Ούλφσακ, πολύ καλός) είναι ένας από τους λίγους Εσθονούς που έχουν παραμείνει στην Αμπχαζία, όταν το 1992 ξεσπάει ο πόλεμος μεταξύ των Γεωργιανών και των Αμπχάζιων που γύρευαν ανεξαρτησία (ντε φάκτο, την έχουν πια). Μαζί με τον επίσης εσθονό γείτονά του, Μάργκους (Νουγκάνεν), παλεύουν να συγκομίσουν τα μανταρίνια, που παραωριμάζουν στα δέντρα –ένας λοχαγός υποσχέθηκε ότι θα στείλει φαντάρους να βοηθήσουν… Μια αψιμαχία μεταξύ αντιπάλων, έξω απ’ το σπίτι του Ίβο, θα αφήσει στο κατώφλι του τρεις-τέσσερις νεκρούς, ένα γεωργιανό τζιπ και δυο βαριά τραυματίες.


Δείτε το trailer της ταινίας:



    Λιτή, ουμανιστική ελεγεία, με ωραίες ερμηνείες και χώρους, που μιλάει για τον παραλογισμό του πολέμου με φόντο τους «μανταρινώνες» του Καυκάσου και την αιματηρή σύρραξη μεταξύ Αμπχάζιων και Γεωργιανών. Τέσσερις άντρες –σε κλίμα εξόχως θεατρικό. Οι δύο έχουν ως μητρική γλώσσα τα εσθονικά, ο τρίτος τα τσετσένικα κι ο τέταρτος τα γεωργιανά. Μεταξύ τους, ωστόσο, χρησιμοποιούν τα ρωσικά –τη βολική lingua franca του κοινού τους σοβιετικού παρελθόντος. Τι είν’ η πατρίδα μας, αλήθεια; Και για ποιον πολεμάμε, τελικά; Ποιος είναι ο «εχθρός» που σκοτώνουμε; Τέτοια ερωτήματα εγείρει η –υποψήφια για ξενόγλωσσο Όσκαρ φέτος– ταινία του Γεωργιανού Ουρουσάτζε. Κι αν δεν αφηνόταν τόσο πολύ σε μια, επίσης… βολική, συναισθηματική κορύφωση, θα μιλούσαμε για μια σπουδαία ταινία. Που κινηματογραφεί λακωνικά και όμορφα, σε γκριζομπλέ τόνους, το φυσικό τοπίο, και χρησιμοποιεί το έθνικ ορχηστρικό θέμα του Νιάζ Ντιασαμίτζε για να υπογραμμίσει ένα απλό, σχεδόν πρωτόλειο, δράμα προσώπων.

     Τατιάνα Καποδίστρια






H αφίσα της ταινίας εδώ

Eπόμενη προβολή: 23 Ιανουαρίου, "PRIDE"



Motigo Webstats - Free web site statistics Personal homepage website counter