t
weiutobk
16 - 17 Νοεμβρίου: Σεράγεβο σ' αγαπώ

Σκηνοθεσία: Γιασμίλα Ζμπάντιτς

Σενάριο: Γιασμίλα Ζμπάντιτς 
Παίζουν: Μιριάνα Καράνοβιτς, Λούνα Μίχοβιτς, Λέον Λούτσεφ  
Γλώσσα: Σερβικά - Κροατικά

Διάρκεια: 100΄

56ο Φεστιβάλ Βερολίνου 2006

Χρυσή Άρκτος

Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής

Βραβείο Ειρήνης


Η Εμα, θύμα ομαδικού βιασμού από στρατιώτες στη διάρκεια του πολέμου, παρακολουθεί μια φορά το μήνα την κρατική ομαδική θεραπεία, απλά και μόνο για να εισπράξει τα χρήματα που προσφέρονται στα θύματα του πολέμου, χωρίς να συζητά η ίδια το πρόβλημά της με τις άλλες γυναίκες, προτιμώντας, για να καλύψει τα σχολικά έξοδα της Σάρας, να εργάζεται γκαρσόνα στο νυχτερινό κέντρο ενός γκάνγκστερ.

 Η Σάρα πιστεύει πως ο πατέρας της ήταν ήρωας του πολέμου, όταν όμως το σχολείο προσφέρει δωρεάν διακοπές στα παιδιά των ηρώων του πολέμου, η μητέρα της δεν κατορθώνει να παρουσιάσει τα κατάλληλα χαρτιά που να αποδεικνύουν τη δράση του πατέρα. Γιατί πίσω από την ιστορία αυτή, η Εμα κρύβει ένα τρομερό μυστικό από την κόρη της. Μυστικό που θα ταρακουνήσει την ήδη κρίσιμη σχέση τους.



Δείτε το trailer της ταινίας από το YouTube: Σεράγεβο σ' αγαπώ


Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας είναι "Grbavica", αναφέρεται σε μια γειτονιά του Σεράγεβου όπου βιάστηκαν δεκάδες γυναίκες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μία από αυτές είναι και η ηρωίδα της ταινίας : (η ιστορία είναι αληθινή). Το "Σεράγεβο σ’ αγαπώ" είναι ένα αισιόδοξο τραγούδι, δημοφιλές στη Βοσνία, το οποίο ακούγεται στον επίλογο της ταινίας.


Λίγα Λόγια από τη Σκηνοθέτιδα για την ταινία
"Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ένοιωσα ευτυχισμένη γιατί ακυρώθηκε το διαγώνισμα των μαθηματικών. Αυτό που πιο πολύ μ' ενδιέφερε, ως έφηβη ήταν το σεξ ή μάλλον περισσότερο η συζήτηση γύρω από το σεξ, το να ονειρεύομαι το σεξ ως την ύψιστη πραγμάτωση του έρωτα. Μα το 1922 όλα άλλαξαν και συνειδητοποίησα πως ζούσα μέσα σ' ένα πόλεμο, στον οποίο τα σέξ χρησιμοποιούταν σαν μέρος μιας πολεμικής στρατηγικής για να εξευτελίζουν τις γυναίκες και ως εκ τούτου να προκαλέσουν την καταστροφή μιας εθνικής μειονότητας! 20.000 γυναίκες βιάζονταν συστηματικά στη Βοσνία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ζούσα 100 μέτρα από το πρώτο μέτωπο και πιο πολύ φοβόμουν αυτού του είδους τη μάχη. Από τότε, ο βιασμός και οι συνέπειες του έχουν γίνει για μένα εμμονή: διάβασα και παρακολούθησα οτιδήποτε σχετιζόταν με το ζήτημα. Ακόμη δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό, ή γιατί ήθελα να το κάνω αυτό. Όταν γέννησα το παιδί μου, που ήταν καρπός ενός έρωτα, η μητρότητα – η οποία πυροδότησε μια ολόκληρη σειρά από συναισθήματα μέσα μου – αυτό με σοκάρισε εντελώς. Αναρωτήθηκα, τι σημαίνει αυτό για την ψυχολογία μιας γυναίκας που έχει ένα παιδί το οποίο συνελήφθη με μίσος. Τη στιγμή εκείνη ήξερα τι ήθελα από τη Grbavica κι έγραψα ανάμεσα σε θηλασμούς"

"Κάποτε ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπό πέθανε, σηκώθηκα το πρωί και βούρτσισα τα δόντια μου. Αναρωτήθηκα αν αυτός ο κόσμος συνεχίζει να υπάρχει, αν είναι δυνατόν να υπάρχει και εγώ να βουρτσίζω τα δόντια μου, όλα να είναι ακόμα στην ίδια θέση που ήταν χτες, σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Το παραμικρό γύρω μου δεν είχε αλλάξει εξαιτίας του δικού μου πόνου. Έτσι σκέφτηκα και για την Έσμα. Η τραγωδία της δεν έκανε τον κόσμο να πάψει να γυρίζει. Η ζωή της συνεχίζεται, φτιάχνει σάντουιτς για το παιδί της, γελάει και αστειεύεται, σιδερώνει, παίρνει το λεωφορείο ή το τραίνο… Ενώ έγραφα το σενάριο για την ταινία, και αργότερα καθώς το σκηνοθετούσα, παρατήρησα τα πράγματα απ’ αυτή την προοπτική. Η Κρίστιν Μαϊερ, σκηνοθέτης φωτογραφίας, και εγώ αισθανθήκαμε ότι η φωτογραφία, με την κίνηση και την σύνθεσή της, δεν θα ‘πρεπε να ‘ναι δραματική προκειμένου να μας οδηγήσει σ’ αυτόν τον κόσμο της καθημερινότητας κάτω από την οποία βράζουν ηφαίστεια. Βρισκόμαστε τόσο κοντά στην Έσμα όσο αυτή μας επιτρέπει, στην απόσταση που θέλει να μας κρατήσει. Αυτό που επίσης είχε μεγάλη σημασία για μας ήταν να απεικονίσουμε το Σεράγεβο σαν ένα από τους χαρακτήρες."



Επόμενη προβολή 23 - 24 Νοεμβρίου: Κρανίου Τόπος














Motigo Webstats - Free web site statistics Personal homepage website counter