s
wtdftobk

Γεννήθηκε στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Γιος διπλωμάτη. Το έργο του εστιάζει στο θέμα της εξορίας και της αναζήτησης ταυτότητας. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Ξένη γη, αποτελεί σημαντικό σταθμό για την αναγέννηση του βραζιλιάνικου κινηματογράφου, καθιερώθηκε διεθνώς με την ταινία του Κεντρικός σταθμός (1998). Το 2006 στα πλαίσια του 47ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης συμμετείχε σε μια συζήτηση με τον Βιμ Βέντερς για τα road movies,

και παραχώρησε μια συνέντευξη τύπου (22/11/06) αποσπάσματα της οποίας ακολουθούν:

«Ποτέ δεν σκέφτομαι, όταν ξεκινώ να κάνω μια ταινία, ποιος θα τη δει ή πώς θα την αντιμετωπίσει. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι πρέπει να την κάνω γιατί πρέπει να πω αυτά που έχω μέσα μου, τις σκέψεις μου, τις εμπειρίες μου, τα βιώματά μου».

 Εξηγώντας τους λόγους που τον ώθησαν ν’ ασχοληθεί με τον κινηματογράφο μυθοπλασίας, είπε ότι στα νεανικά του χρόνια άρχισε ν’ ασχολείται με τη φωτογραφία έχοντας επιρροές από την ανθρωπιστική φωτογραφία του Μπρεσόν, ενώ στη συνέχεια άρχισε ν’ ασχολείται με το ντοκιμαντέρ, με επιρροές από τον «άμεσο κινηματογράφο»: «Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ν’ ασχοληθώ με ταινίες μυθοπλασίας, μέχρι που είδα τρεις ταινίες: την Αλίκη στις Πόλεις του Βέντερς, την ταινία Επάγγελμα ρεπόρτερ του Αντονιόνι και την ταινία Ξερές ζωές του βραζιλιάνου Νέλσον Περέιρα ντος Σάντος, οι οποίες με άλλαξαν ολοκληρωτικά. Σ’ αυτές τις ταινίες είδα κάτι που μόνο το σινεμά μπορεί να κάνει. Είδα ν’ αντανακλάται η ταυτότητά μας, η ψυχή μας, ο εαυτός μας. Λειτούργησαν σαν καθρέφτης γυρνώντας μας πίσω τα βιώματά μας, τις παραστάσεις μας». Στη συνέχεια ανέφερε ότι ο κινηματογράφος και οι ταινίες μυθοπλασίας τον βοήθησαν να ξανασυνδεθεί με τη χώρα του και να ξαναγνωρίσει την κουλτούρα της, από την οποία είχε αποσυνδεθεί, αφού ταξίδευε σε όλον τον κόσμο επειδή ο πατέρας του ήταν διπλωμάτης. Εξήγησε, μάλιστα, ότι δεν υπάρχει καμία παραδοξότητα στο γεγονός ότι γνώρισε τη Βραζιλία μέσα από τις ταινίες μυθοπλασίας παρά από τα ντοκιμαντέρ: «Εδώ ταιριάζει πολύ μια φράση του Γκοντάρ, “τα καλύτερα ντοκιμαντέρ είναι αυτά που ρέπουν προς τη μυθοπλασία και οι καλύτερες ταινίες μυθοπλασίας είναι αυτές που ρέπουν προς το ντοκιμαντέρ”. Ωστόσο, για τους βραζιλιάνους δημιουργούς είναι δύσκολο να διαχωρίσουν τα δύο είδη, διότι πάντα τείνουν να προβάλλουν στις ταινίες τους αυτά που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή». Συνέχισε, λέγοντας ότι η σύγχρονη τάση στο βραζιλιάνικο σινεμά είναι ο ρεαλισμός και το nouvelle vague, εξηγώντας ότι ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο γυρίζονται οι ταινίες – συνδυάζοντας επαγγελματίες με ερασιτέχνες ηθοποιούς, χρησιμοποιώντας την κάμερα με τρόπο που θυμίζει ντοκιμαντέρ – υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός στη βραζιλιάνικη κινηματογραφία ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία.





Φιλμογραφία
2007     To Each His Cinema (απόσπασμα "A 8 944 km de Cannes")
2006     Paris, je t'aime (2006) (απόσπασμα "Loin du 16ème")
2005     Σκοτεινό νερό
2004     Ημερολόγια μοτοσικλέτας
2002     Castanha e Caju Contra o Encouraçado Titanic
2002     Armas E Paz
2001     Abril Despedaçado
1998     Somos Todos Filhos da Terra
1998     O Primeiro Dia
1998     Κεντρικός σταθμός
1996     Ξένη γη
1995     Socorro Nobre
1987     Krajcberg - O Poeta dos Vestígios
Motigo Webstats - Free web site statistics Personal homepage website counter