t
wexutobk
22 - 23 Φεβρουαρίου: Ο λαβύρινθος του Πάνα

Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο ντέλ Τόρο

Σενάριο: Γκιγιέρμο ντέλ Τόρο
Παίζουν:  Σέρζι Λοπέζ, Αριαντνα Τζιλ, Νταγκ Τζόουνς, Ιβάνα Μπακουέρο
Γλώσσα: Ισπανικά

Διάρκεια: 120'


Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών 2006

Υποψηφιότητα για Χρυσή σφαίρα καλύτερης ξένης Ταινίας 2007


Ισπανία, 1944: το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Η Κάρμεν, που πρόσφατα ξαναπαντρεύτηκε, μετακομίζει με την κόρη της Οφηλία, στο σπίτι του καινούριου της συζύγου Βιντάλ, λοχαγό στον στρατό του δικτάτορα Φράνκο. Μην μπορώντας να αντέξει εύκολα την καινούρια της ζωή, το νεαρό κορίτσι ψάχνει να βρει καταφύγιο σε έναν μυστηριώδη λαβύρινθο, που ανακαλύπτει δίπλα στο νέο της σπίτι. Ο Πάνας, ο φρουρός του, ένα μαγικό πλάσμα, της αποκαλύπτει ότι είναι η χαμένη από καιρό πριγκίπισσα του μυθικού αυτού βασιλείου. Για να βρει την αλήθεια, η Οφηλία πρέπει να φέρει εις πέρας τρεις επικίνδυνες αποστολές, αποστολές που δεν μοιάζουν σε τίποτα με ό,τι έχει αντιμετωπίσει ως τώρα στη ζωή της.

 Λάτρης και δεξιοτέχνης του φανταστικού είδους Γκιγιέρμο ντελ Τόρο  υπογράφει ένα παραμύθι αυστηρά για μεγάλους. Ο χαρισματικός Μεξικάνος δημιουργός διαστρέφει την αθώα "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων", με φόντο την σπαραγμένη από τον εμφύλιο Ισπανία του '40. Ρεαλισμός που πατά γερά στη μαγεία ή μαγεία καλά ριζωμένη στον ρεαλισμό; Όταν το υπερφυσικό συναντά την πολιτική αλληγορία, τη φαντασμαγορία των ειδικών εφέ και την ομολογουμένως αχαλίνωτη φαντασία του ντελ Τόρο, το αποτέλεσμα προβλέπεται τουλάχιστον μεθυστικό.



Δείτε το trailer της ταινίας από το YouTube: Ο λαβύρινθος του Πάνα


Λίγα Λόγια από το Σκηνοθέτη για την ταινία

"Στις ρίζες του, το σενάριο της ταινίας μοιάζει στην πρώτη-πρώτη εκδοχή του "The Devil's Backbone" και θα ήταν η πρώτη μου ταινία αν είχα τότε την οικονομική δυνατότητα να τη γυρίσω όπως ήθελα. Η δράση της ήταν τοποθετημένη στην εποχή της Ισπανικής Επανάστασης και η ιστορία είχε να κάνει με μία νεαρή έγκυο που ξαναενώνεται με τον σύζυγό της στο καινούριο τους σπίτι. Ενώ επισκέπτεται το σπίτι, η γυναίκα ανακαλύπτει έναν κήπο με τη μορφή λαβυρίνθου και μέσα εκεί έναν Σάτυρο. Κάνει έρωτα με το τέρας, το οποίο της προτείνει να θυσιάσει το παιδί της έτσι ώστε να ανθίσει ο λαβύρινθος. Αν συμφωνούσε θα κέρδιζε την αιωνιότητα στο πλευρό του Σάτυρου. Αν και ομοιότητες εξακολουθούν να υπάρχουν, η καινούρια εκδοχή της ταινίας είναι πολύ διαφορετική- ενώ η συναισθηματική μου πλευρά "σαρώνει" τα πάντα στο τέλος...

 Η ταινία, όπως και το "The Devil's Backbone", λαμβάνει χώρα αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, στην εποχή του Φράνκο και, επομένως, έχει να κάνει με τον φασισμό, σε όλη του την ουσία. Όχι άμεσα, αλλά με έναν πλάγιο τρόπο, κάπως κωδικοποιημένα, γιατί μου αρέσουν οι ταινίες που σε βάζουν να σκεφτείς... Για εμένα, ο φασισμός αντιπροσωπεύει τον απόλυτο τρόμο και για αυτόν τον λόγο είναι ένα ιδανικό θέμα μέσω του οποίου μπορείς να διηγηθείς ένα παραμύθι για μεγάλους. Επειδή ο φασισμός είναι πάνω από όλα μία μορφή διαστροφής της αθωότητας, και, άρα, της παιδικότητας... Ο φασισμός αντιπροσωπεύει με κάποιους τρόπους τον θάνατο της ψυχής, καθώς σε αναγκάζει να κάνεις βασανιστικές επιλογές και αφήνει ένα ανεξίτηλο σημάδι στις ψυχές όλων όσων τον υφίστανται. Επομένως, το αληθινό "τέρας" στην ταινία είναι ο Λογαχ Βιντάλ, που τον υποδύεται ο Σέρζι Λόπεζ. Ένα πολύ αληθινό τέρας σε σχέση με αυτά που παραφυλάνε στον λαβύρινθο. Ο φασισμός σε καταναλώνει, εκατοστό το εκατοστό, όχι απαραίτητα σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά. Αυτή η αίσθηση ασφαλώς ήταν και στην καρδιά του "The Devil's Backbone", αλλά νομίζω ότι την έχω διαχειριστεί καλύτερα στην ταινία αυτή, μία πολύ πιο σκοτεινή, μεταφορική, σύνθετη ταινία."

 

 "Πάντα μου ασκούσε επίδραση ο Ισπανός ζωγράφος Γκόγια, κυρίως οι "μαύροι" πίνακές του, που είναι, νομίζω, οι εντυπωσιακότεροι. Ο πίνακας του Κρόνου που καταβροχθίζει τον γιο του, για παράδειγμα, ήταν μία από τις κυρίαρχες εμπνεύσεις μου για τον Χλωμό Άνδρα, έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες του λαβύρινθου."

 

"Στα παραμύθια, όλες οι ιστορίες έχουν να κάνουν είτε με την επιστροφή στη μήτρα (παράδεισος, σπίτι) είτε με την περιπλάνηση εκεί έξω στον κόσμο και την αντιμετώπιση των δικών σου δράκων. Είμαστε όλοι μας παιδιά που περιπλανιόμαστε στο προσωπικό μας παραμύθι. Πετύχαμε κάτι πολύ έντονο και βαθύ που ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η ταινία. Απαιτούσε πολλή δουλειά από εμάς, στην κατασκευή των σκηνικών, που έπρεπε να αποδίδουν κάθε λεπτομέρεια, και στην επιλογή των χρωμάτων. Μαζί με τον Γιουτζένιο Καμπαλέρο, τον σκηνογράφο μου, κάναμε τα πάντα, από την αρχή ως το τέλος, από την παραμικρή κόχη μέχρι ένα ολόκληρο δωμάτιο. Έτσι, πρακτικά, δεν υπάρχει κανένα φυσικό τοπίο στην ταινία. Συνολικά, κατασκευάσαμε 34 διαφορετικά σκηνικά, το ένα πιο μεγαλοπρεπές από το άλλο. Επίσης, πολύ μεγάλη σημασία για την ταινία είχε και ο φωτισμός. Καταλαβαίναμε ότι θα έπαιζε πολύ μεγάλο ρόλο ο χειρισμός του σκοταδιού για να δημιουργηθεί μία ατμόσφαιρα απειλής που παραφύλαγε μέσα στις σκιές..."

Επόμενη προβολή 7 - 8 Μαρτίου: Το λιβάδι που δακρύζει












Motigo Webstats - Free web site statistics Personal homepage website counter